08 February 2006

Tristán e Isolda

Cando a bela estaba deitada de noite, ocupada non seus tristes pensamentos arredor do seu amado, entón penetraron sixilosamente na cámara o seu namorado e o seu médico. Tristán e o amor. O médico amor levaba da man ao seu pacente Tristán, e atopou tamén alí á súa pacente Isolda. Colleu aos enfermos e suministroulles o un ao outro como menciña. ¿Que podería curar a estos dous da súa común doenza por separado mellor que a fusión dos dous? O amor, que todo o enreda, atou os corazóns dos dous utilizando as amarras da dozura con tanta perfección, cun poder tan prodixioso, que quedaron inseparablemente unidos para o resto das súas vidas.
Gottfried von Estrasburgo

3 Comentarios:

Blogger bukowskinho said...

ohhhhhhhh qué imaxe máis fermosa e romántica. Eu prefiro ser bruto e maleducado... ASí me lo aprendí yo (que diría a china de Eva H)...

NOn sei, son tosco ata escribindo. Recoméndovos dous libros meus: La máquina de follar (non estou de coña buscádeo na biblio) ou La senda del perdedor ( Charles Bukowski ámbolos dous, hala e a coñecer as miñas maneiras desagradables)

un biko

9:45 am  
Blogger Madeleine said...

Soan ventos de romanticismo por estas terras, e soan moi, moi ben. Estou un pouco hormonal e me encanta... voltaremosss

10:25 am  
Blogger xorna said...

madeleine, non imaxine cousas que non son. simplemente me gustou o texto e punto. como dirían os horteras, sigo a ser un "corazón solitario". ;)

11:08 am  

Post a comment

<< Home